جمع جزء 0 تومان
کلینیک درمان اوتیسم در کرج
اختلال اوتیسم یک اختلال عصبی پیشرونده است که بر روی ارتباطات و رفتار فرد اثر می گذارد.اگر چه این بیماری در هر سنی ممکن است بروز کند اما علایم آن از سن دو سالگی ظاهر می شوند.
طبق نتایج تشخیصی مرکز بیماری های روحی روانی آمریکا، بیماران اوتیسم دارای کلیت اختلالات رفتاری زیر می باشند:
مشکل در برقراری رتباط و واکنش متقابل با دیگر مردم
علایق محدود و رفتارهای تکراری
عدم توانایی فرد در عملکرد مناسب در مدرسه ،محل کار و محل زندگی
اوتیسم به عنوان یک بیماری طیفی شناخته میشود زیرا دامنه بزرگی از انواع و شدت نشانه ها در آن وجود دارد.
این بیماری در همه نژادها رخ می دهد و اگر چه یک بیماری طولانی مدت است اما درمان و خدمات درست به این بیماران می تواند علایم را تا حدودی کنترل کرده و عملکرد بیماران را بهتر کند.
این بیماران بصورت تفکیک شده تر علائم زیر را دارند:
1/ارتباط چشمی ضعیفی دارند و یا دارای ارتباط چشمی غیر پیوسته هستند
2/عدم تمایل به گوش دادن ویا توجه و نگاه کردن به دیگران
3/به ندرت لذت ها و فعالیت هایشان را با دیگران تقسیم می کنند.
4/زمانیکه دیگران آنها را به اسم صدا میزنند بسیار کند و آهسته پاسخ می دهند.
5/ مشکلات زیادی در مدیریت گفتگوها دارند
6/اغلب بصورت طولانی مدت در مورد یک موضوع صحبت می کنند بدون اینکه به علاقه ی طرف مقابل در مورد گفتگو داشته باشند.
7/حرکات و نوع چهره و ژست آنها با صحبت هایی که می کنند سنخیت ندارد.
8/ تن صدای غیر عادی شبیه ربات دارند.
9/ در درک اشارات شخص یگر مشکل داشته و در شناخت رفتار مردم دچار سر در گمی هستند.
10/دارای حرکات تکراری نظیر تکرار کلمات و عبارات هستند.
11/علاقه شدیدی به موضوعات خاص نظیر اعداد و جزییات اشیا و اطراف دارند.
12/ علاقه بسیار شدیدی به بعضی موضوعات مانند اجسام متحرک و یا قسمت هایی از اشیا دارند.
13/سریعا با تغییرات جزیی در روتین زندگی خود آشفته و ناراحت می شوند.
14/نسبت به دیگران ،در مورد محرکهای دما ، نور و صدا یا حساس تر هستند یا کمتر حساسیت نشان می دهند.
15/مشکلات خواب و تحریک پذیری دارند.
گرچه این بیماران دارای چالش های بسیار زیادی هستند اما دارای قابلیت هایی نیز می باشند، مثلا می توانند موضوعات را با جزییات کامل یاد بگیرند و اطلاعات را برای مدت زمان طولانی به یاد بسپرند ، می توانند یاد گیرندگان خوبی از لحاظ دیداری یا شنوایی باشند و در ریاضی ، موسیقی و هنر موفق شوند.
عوامل ابتلا به اوتیسم:
محققان دلیل اصلی ابتلا به اوتیسم را نمی دانند اما مطالعات نشان داده که ژن ها به همراه تاثیرات محیطی می توانند عامل شکل گیری اوتیسم باشند. این روزها دانشمندان در تلاش اند بدانند چرا بعضی بیماران ، اوتیسم شان پیشرفت کرده ودر بعضی متوقف میشود. بعضی از فاکتورهایی که خطر ابتلابه اوتیسم را افزایش می دهند
شامل :
1/خواهر یا برادر دارای اوتیسم باشند.
2/ والدین مسن باشند.
3/ شرایط ژنتیک خاصی داشته باشند نظیر سندرم داون، سندرم فراژیل شکننده و سندرم رت
4/ با وزن کم متولد شده باشند.
تشخیص اوتیسم:
پزشکان با توجه به رفتار و رشد فرد می توانند اوتیسم را تشخیص دهند ، این بیماری از سن دو سالگی قابل تشخیص است و درمان آن میتواند از این سن آغاز شده تا نتایج بهتری کسب شود.متخصصین اطفال در آمریکا ، کودکان را در 9الی 18 ماهگی و24 تا 30 ماهگی جهت همه بیماری ها غربال گری می کنند، سن غربال گری برای اوتیسم در اطفال 18 ماهگی و 24 ماهگی می باشد.
اگر طفل ریسک بالایی برای این بیماری داشته باشد غربالگری های بیشتری باید انجام شود . ریسک هایی نظیر داشتن خویشاوند یا برادر و خواهر دارای اوتیسم ،علایم بیماری اوتیسم، داشتن والدین مسن ، داشتن شرایط ژنتیکی خاص و یا وزن کم هنگام تولد.
اگر در این مرحله طفل مشکوک باشد برای غربالگری ثانویه ارجاع داده می شود.
سنجش ثانویه :
این ارزیابی با تیمی مشتمل بر پزشکان و متخصصان که در زمینه اوتیسم مهارت دارند انجام می شود:این تیم شامل :
1/متخصص اطفال و رشد کودک ، پزشکی که مهارت ویژه در رشد کودک دارد.
2/روانپزشک کودک ، پزشکی که تخصص در رشد مغز و رفتار آن دارد.
3/متخصص مغز و اعصاب که در مورد سنجش ، تشخیص و درمان اختلالات عصبی و رشد اعصاب مهارت دارد.
4/یک آسیب شناس گویش و سخنوری که در مورد مشکلات ارتباطی مهارت دارد.
ارزیابی ثانویه بر روی سطح شناخت و مهارت های فکری بیمار ، مهارت گویش و مهارت های مقتضی سن جهت انجام فعالیت های روزمره زندگی ADL نظیر خوردن و پوشیدن و توالت رفتن متمرکز می گردد .
بدلیل اینکه بیماری اوتیسم یک بیماری پیچیده بوده و گاهی با دیگر بیماری ها و اختلالات یادگیری همراه است یک ارزیابی جامع شامل تست خون و تست شنوایی نیز لازم است .
لازمه تشخیص در کودکان بزرگتر ، توجه معلمان در مدرسه و والدین به رفتار کودک ، راحتی او در دوستی با همسالان خود و طرز گویش و زبان بدن اوست .
در بزرگسالان تشخیص سخت تر از کودکان است زیرا در بزرگسالان بعضی نشانه های اوتیسم با نشانه های دیگر بیماری های روحی نظیر اضطراب ، کمبود توجه و بیش فعالی هم پوشانی دارد.
درمان اوتیسم :
درمان و کنترل اختلال اوتیسم به صورت تخصصی در مرکز کاردرمانی و گفتاردرمانی انجام میشود این درمان کودک اوتیسم در کلینیک کاردرمانی و کلینیک گفتاردرمانی هرچه زودتر آغاز شود بهتر است ،درمان زود هنگام و در طایم طلایی رشد کودک مهم هست زیرا مشکلات فرد را کاهش داده در حالیکه به او کمک می کند مهارت جدید بیاموزد و استعدادهای خود را تقویت کند . بخاطر طیف وسیع این بیماری درمان منفردی یافت نشده است ،ارتباط نزدیک باکاردرمانگر و گفتاردرمانگر متخصص و یا مرکز مراقبت های ویژه برای داشتن برنامه درمانی مدون لازم است.
دارو:
پزشک شامل متخصص مغز و اعصاب کودکان نورولوژیست کودک یا فوق تخصص روانپزشکی کودک می تواند با تجویز دارو علايم را کمتر کند ؛ با درمان دارویی، فرد مشکلات کمتری با تحریک پذیری ،پرخاشگری ،رفتارهای تکراری ،بیش فعالی ،مشکلات تمرکز ،اضطراب و افسردگی خواهد داشت.
درمان کمکی – رفتاری ، آموزشی که سازمان یافته بوده و والدین و دیگر اعضا خانواده را شامل می شود تا همگی به بیمار کمک کنند مهارت های زندگی را بیاموزد تا به تنهایی و مستقل زندگی کند، تا رفتارهای چالش برانگیز را کاهش دهد ،استعدادهای بالقوه خود را افزایش دهد و مهارت های اجتماعی ،ارتباطی و گویش را یاد بگیرد.
دیگر منابع کمکی :
سرویس های اجتماعی ویژه ای وجود دارند که می توانند به بیمارا ن اوتیسمی کمک کنند :
اداره بهزیستی هر شهر
-ارتباط مستمر با پزشک ،دپارتمان محلی مخصوص این بیماری ،انجمن های خانواده ها جهت فراهم نمودن برنامه بهتر برای بهبود بیماران
– عضو شدن در انجمن حمایت از بیماران اوتیسم ،اشتراک اطلاعات و تجربیات که می تواند بسیار کمک کننده باشد.
– ضبط گفتگوها و ملاقات هایی که افراد محافظ از افراد اوتیسم و معلمان آنها از تجربیات خود می گویند.
منبع :انستیتوی ملی سلامت روح و روان ،آمریکا
